سندروم PTSD چیست؟

اختلال استرسی پس از آسیب روانی یا اختلال تنش‌زای پس از رویداد (به انگلیسی: Posttraumatic stress disorder) (به صورت مخفف: PTSD)، نشانگان یا سندرمی است که پس از مشاهده، تجربهٔ مستقیم یا شنیدن یک عامل استرس‌زا و آسیب‌زای شدید روی می‌دهد که می‌تواند به مرگ واقعی یا تهدید به مرگ یا وقوع یک سانحهٔ جدی منجر شود.

بیمار نسبت به این تجربه‌ها احساس ترس و درماندگی می‌کند، اغلب رفتارهای آشفته و حاکی از بی‌قراری بروز می‌دهد و مدام تلاش می‌کند از یادآوری رویداد و سانحه اجتناب کند. حوادثی همچون سوءاستفاده جنسی، تصادف، سوانح طبیعی مانند زلزله، جنگ و… به‌طور کلی افرادی که چنین رویدادهایی را تجربه می‌کنند حتی در مورد کودکان، بیشتر از این که ما بتوانیم تجربهٔ آن‌ها را تصور کنیم و احساسات آن‌ها را درک کنیم از آن واقعه رنج می‌برند. همین امر وجه تمایز استرس پس از سانحه با سایر حوادث زندگی است (استرس بیش از حد طبیعی به حادثه).

موارد زیر می‌توانند از جمله علت‌های به وجود آمدن اختلال استرس پس از سانحه باشند:

تجربه مستقیم سانحه
مشاهده مستقیم سانحه
تجربه سانحه توسط نزدیکان (در خانواده یا دوستان بسیار نزدیک)
مشاهده‌ی دائمی جزئیات سانحه (مستقیم و نه از طریق رسانه‌ها و فیلم‌ها)

 

پی تی اس دی چه تاثیری بر زندگی دارد؟

پی تی اس دی بسته به شدتش به درجاتی مختلف بر زندگی تاثیرگذار است. ممکن است فردی بتواند به شغل خود ادامه دهد  و بطور کلی زندگی معمولی داشته باشد، در صورتیکه در موارد شدید، ممکن است شخص مبتلا درمانده  شود و از ترک  کردن خانه  وحشت  داشته باشد.

خاطره ی رویداد ضایعه آور ممکن است در نتیجه  آنچه که  در زندگی روزمره حس می شود و حوادثی که  در زندگی روزمره روی می دهد، زنده شود. از این رو معمولا شخص مبتلا از وضعیت‌ها و کسانی که ممکن است خاطرات دردآور او  را زنده کنند، حتی از خانواده و دوستان خود، می‌پرهیزد.

پی تی اس دی شخص مبتلا را  در حالت مترصد بودن افراطی قرار می‌دهد. این امر باعث می شود که شخص مبتلا به آسانی دچار ترس و آزردگی شود که می تواند به انفجار شدید خشم بیانجامد.  او در این حالت ممکن است احساس کند که آنچه که روی داده  زندگیش را برای همیشه تباه کرده است. البته این احساس  لزوما منطبق با واقعیت نیست.

تشخیص بیماری و معالجه در مورد پی تی اس دی


برای تشخیص پی تی اس دی معاینه و بررسی دقیقی با کمک گفته‌های شخص مبتلا ضروری است. شما می توانید یک فرم ارزیابی بیماری را پرکنید تا پزشک بتواند ببیند که آیا  شما مطابق معیارها دچار پی تی اس دی هستید یا ناراحتی شما علت دیگر ی دارد.

معالجه ای که تاثیر خوبی نشان داده  رفتاردرمانی شناختی (KBT) است. این معالجه عبارت از این است که مریض جرات  کند  که گام به گام به ضاایعه‌ی خود در یک محیط کنترل شده نزدیک شود. به این ترتیب واکنش‌های دلهره آمیز کاهش می‌یابد و شما می‌توانید برخورد با خاطره ها را یاد بگیرید. یک  روش درمانی دیگر حساسیت زدایی چشمی، ای ام دی آر ( (eye movement desensization reprosessing است که از یک تکنیک مبتنی بر حرکت چشم استفاده می‌کند. داروهای ضد افسردگی نیز می‌تواند برای درمان پی تی اس دی سودمند باشد.

 

 

منبع: